در این پژوهش به بررسی نقش تعدیل‌گریِ عدم قطعیت در زمینه تأثیر راهبرد کسب و کار بر کارایی سرمایه‌گذاری در نیروی کارِ شرکت‌های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران طی دوره زمانی نهایی 1394 الی 1403 پرداخته شد. در این راستا، تعداد 157 شرکت بررسی گردید. برای تحلیل داده‌ها از رگرسیون تلفیقی/ترکیبی در نرم‌افزار EViews 10 استفاده شد. در مطالعه حاضر، جهت سنجش کارایی سرمایه‌گذاری در نیروی کار، از مدل جانگ و همکاران (2013) استفاده شد. همچنین، برای طبقه‌بندی شرکت‌ها به سه گروه راهبرد کسب و کار (از قبیل راهبرد کلی و راهبردهای تدافعی و تهاجمی کسب و کار)، به پیروی از بنتلی و همکاران (2013)، از امتیازبندی راهبرد کسب و کار به صورت گسسته استفاده بعمل آمد. در نهایت، برای اندازه‌گیری عدم قطعیت، انحراف استاندارد بازده دارایی‌ها طی دوره 5 ساله استفاده شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که در بین سنجه‌های راهبرد کسب و کار، تنها تأثیر راهبرد کلی بر کارایی سرمایه‌گذاری در نیروی کار، منفی و معنادار بوده است. به بیان دیگر، شرکت‌های دارای تمایل به سمت راهبرد تهاجمی، به طور کلی از ریسک بالاتری در زمینه سرمایه‌گذاری در نیروی کار برخوردار بوده‌اند. یکی از دلایل این امر پیچیدگی و دشوار بودنِ پیش‌بینی تقاضای بهینه نیروی کار در این شرکت‌هاست. به هر حال، کارایی سرمایه‌گذاری در نیروی کار، مستقل از راهبردهای تدافعی و تهاجمی کسب و کار بوده است. همچنین، رابطه بین راهبرد کسب و کار و کارایی سرمایه‌گذاری در نیروی کار، مستقل از متغیر تعدیل‌گرِ عدم قطعیت بوده است.