هدف این پژوهش، شناسایی عوامل مؤثر بر اثربخشی حسابرسی داخلی و سپس تعیین سطح اهمیت این عوامل از نظر کارشناسان حسابرسی داخلی می‌باشد. با به کارگیری روش فراترکیب و مرور نظام‌مند مقالات منتشرشده در بازه زمانی 2010 تا 2024 (برای مقالات انگلیسی) و 1390 تا 1403 (برای مقالات فارسی)، به شناسایی و دسته‌بندی عوامل مؤثر بر اثربخشی حسابرسی داخلی پرداخته شده است. پس از غربالگری دقیق منابع از پایگاه‌های اطلاعاتی معتبر، 35 مقاله (19 مقاله انگلیسی و 16 مقاله فارسی) برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که 22 عامل کلیدی در پنج دسته شامل ویژگی‌های تیم حسابرسی داخلی، عملکرد حسابرسی داخلی، توانایی حسابرسی داخلی، ذینفعان حسابرسی داخلی و عوامل کلی اثربخشی تأثیرگذار هستند.استفاده از روش فراترکیب به‌عنوان یک رویکرد نوین در این حوزه، شناسایی 22 عامل مؤثر در 5 دسته اصلی و ادغام منابع فارسی و انگلیسی که پوشش جامع‌تری از مطالعات داخلی و بین‌المللی را فراهم می‌آورد. نخست، با غنی‌سازی ادبیات فارسی در این زمینه، منابع و اطلاعات جدیدی را برای پژوهشگران و متخصصان فراهم می‌آورد. همچنین، با شفاف‌سازی عوامل مؤثر از طریق کدگذاری نظام‌مند، امکان تجزیه و تحلیل دقیق‌تر و ساختاریافته‌تری از این عوامل فراهم می‌شود. این تحقیق بر تعامل انسان و فناوری در ارتقای اثربخشی حسابرسی داخلی تأکید دارد و نقش فناوری‌های نوین را در بهبود عملکرد حسابرسان روشن می‌کند. در کل، مقاله با روش‌شناسی پیشرفته و پوشش جامع منابع، چارچوب عملیاتی ارزشمندی برای پژوهشگران حوزه حسابرسی داخلی ارائه کرده که از طریق تلفیق یافته‌های کیفی، گامی نوین در توسعه این حوزه محسوب می‌شود.