صنعت بانکداری ایران در سال‌های اخیر با چالش‌ها و فرصت‌های متعددی در زمینه نوآوری و توان رقابتی روبرو بوده است. با توجه به تحولات فناوری، تحریم‌های بین‌المللی، تغییرات تقاضای مشتریان و رقابت فزاینده، بانک‌های ایرانی تلاش می‌کنند تا با بهره‌گیری از راهکارهای نوین، جایگاه خود را در بازار حفظ و بهبود بخشند. بر همین اساس، هدف پژوهش حاضر، بررسی عوامل مؤثر بر نوآوری و رقابت‌پذیری در بانکداری ایران است که تعداد 20 بانک در بازه زمانی سال‌های 1398 الی 1403 انتخاب و مورد بررسی قرار گرفتند. روش پژوهش از نوع همبستگی است و با استفاده از مدل معادلات ساختاری داده‌ها تجزیه‌وتحلیل شده است. نتایج آماری فرضیه‌های پژوهش نشان می‌دهند که نوآوری‌های موفق معمولاً با هزینه‌های تولید کمتر، کیفیت بالاتر یا تنوع محصولات و خدمات مرتبط است که به نوبه خود باعث افزایش رفاه تولیدکنندگان و یا مصرف‌کنندگان می‌شود. از این رو، نوآوری می‌تواند بر پویایی و ساختار بازارها تأثیر بگذارد، می‌تواند رقبا را از آن بازارها بیرون کند، ورود رقبای جدید را مسدود کند یا مدل‌های کسب و کار را برای کسانی که می‌خواهند بمانند و رقابت کنند تغییر دهد. با توجه به نتایج پیشنهاد می‌شود که مدیران و مسئولان نظام بانکی زمینه‌های لازم را از طریق مواردی همچون فرهنگ‌سازی، حمایت قانونی و ارائه مشوق‌های دولتی برای ارتقای نوآوری در صنعت بانکداری کشور فراهم نمایند.